Ко­кан Ди­му­шев­с­ки

За сe што е но­во, не прашу­вам кол­ку чи­ни!

Ме­ѓ­у тур­не­ја по Хр­ват­с­ка и сни­ма­ње две но­ви пес­ни со Леб и сол, Ко­кан Ди­му­шев­с­ки зеде тајмаут и им се пос­ве­ти на сво­и­те бои. Име­но, ток­му та­ка - Co­lo­urs & Co­lo­urs е нас­ло­вен не­го­ви­от ау­диови­зу­е­лен со­ло-кон­церт, кој на 30. март, во рам­ки­те на Де­но­ви на ма­ке­дон­с­ка­та му­зи­ка, ќ­е се одр­ж­и во ки­но­то Фро­си­на.

Со ог­лед де­ка па­ра­лел­но со ч­ле­ну­ва­ње­то во Леб и сол, Ко­кан по­ве­ќ­е од три де­це­нии c е пос­ве­тен и на сво­ја­та са­мос­тој­на ка­ри­е­ра - му­зи­ка за те­а­тар, филм, те­ле­ви­зи­ја, ра­дио, џин­г­ло­ви, пес­ни за дру­ги, тра­ки за свои со­ло-ал­бу­ми... - те­ми за му­а­бет не ни не­дос­та­су­ваа.

Един­с­т­ве­но немаше доволно вре­ме за да се оп­фа­ти сето она што овој ге­ни­ја­лен ма­ке­дон­с­ки му­зи­ч­ар го има­ше сра­бо­те­но во пос­лед­но вре­ме, но и да се на­ја­ви што но­во ќ­е сле­ди од ра­бо­тил­ни­ца­та на Ди­му­шев­с­ки, за ко­го ве­лат де­ка е еден од нај­до­бри­те кла­ви­ја­ту­рис­ти и му­зич­­ки аран­ж­е­ри на Бал­ка­нот

Во рам­ки­те на 33. по ред Де­но­ви на ма­ке­дон­с­ка­та му­зи­ка, на 30 март ќ­е се слу­ч­и тво­јот со­ло-нас­тап - Co­lo­urs & Co­lo­urs, ау­диови­зу­е­лен кон­церт, на кој ќ­е нас­та­пиш за­ед­но со ви­о­лон­ч­е­лис­т­ката од Ср­би­ја - Та­ма­ра Са­виќ­. Са­кам да за­бе­ле­ж­ам - цел ж­и­вот ус­пеш­но ба­лан­си­раш ме­ѓ­у два кон­цеп­та - се­ри­о­зен и не­се­ри­о­зен му­зи­ч­ар. Под пр­ви­от по­им го оп­фа­ќ­ам сето она што ка­ко не­ко­мер­ци­јал­но, а и тоа ка­ко ар­тис­тич­­ко, го имаш сра­бо­те­но до­се­га, без на­ме­ра да c се дод­во­риш на пуб­ли­ка­та, а под вто­ри­от, сa дру­го што е на­ме­не­то за по­ши­ро­ка­та по­пу­ла­ци­ја – од Леб и сол, пре­ку ко­ке­ти­ра­ње со ес­трад­на­та сце­на, кон­цер­ти­ра­ње пред ши­ро­ки на­род­ни ма­си...

Ко­га си сам, и ра­бо­тиш со­ло, од­го­ва­раш един­с­т­ве­но са­ми­от пред се­бе­си! Си­те ло­во­ри­ки и кри­ти­ки се тво­ја лич­­на соп­с­т­ве­ност, ду­ри и за евен­ту­ал­ни­от по­раз виновен си са­ми­от ти. Мо­ја­та му­зи­ка во Леб и сол, пак, и це­ли­от прис­тап во бен­дот е под­ло­ж­ен на ком­про­ми­си. Ед­нос­тав­но, имаш од­го­вор­ност за уш­те трој­ца или ч­ет­во­ри­ца лу­ѓ­е, кои се со те­бе, и не сме­еш да се играш со нив­ни­те суд­би­ни и ка­ри­е­ри. Во сво­и­те со­ло-про­ек­ти мо­ж­ам кол­ку са­кам да се опуш­там и да си го на­пра­вам ме­ра­кот - да би­дам ед­нос­тав­но тоа што сум - јас са­ми­от!

Си­те твои со­ло-про­ек­ти, поч­­ну­вај­ќ­и од ал­бу­мот Дво­ен ж­и­вот...

...се то­тал­но не­ко­мер­ци­јал­ни, што мно­гу­ми­на го сме­та­ат за не­ус­пех, иа­ко јас се гор­де­ам со тоа. Ис­кре­но, тие по­дел­би - тој нас­та­пу­ва и со­ло и со бен­дот - поне­ко­гаш ме нер­ви­ра­ат. Зна­еш - му­зи­ч­ар си е му­зи­ч­ар, ав­тор си е ав­тор...

И два­та кон­цеп­та ти се важ­­ни и не би се от­ка­ж­ал од ни­ту еден?

Ап­со­лут­но, но јас ту­ка би из­д­во­ил уш­те еден кон­цепт - му­зи­ка за те­а­три, филм, џин­г­ло­ви...

Но, не­ли е се­то тоа, се­пак, сето она што го ра­бо­тиш со­ло...?

Па, да! Се до­де­ка ра­бо­тиш со во­лја, се до­де­ка сто­ма­кот има да ка­ж­е неш­то што мо­раш да го ка­ж­еш, тоа е во ред. Во мо­мен­тот ко­га поч­­ну­ваш да пра­виш кал­ку­ла­ции, нас­та­ну­ва­ат проб­ле­ми. За сре­ќ­а, до­се­га сум не­мал проб­ле­ми со тоа, би­деј­ќ­и се пра­вам она­ка ка­ко што ч­ув­с­т­ву­вам во одре­ден мо­мент. Бол­ка­та што ја ч­ув­с­т­ву­вам до­де­ка имам во се­бе му­зи­ка, има са­мо еден из­лез - да оти­дам да на­пра­вам кон­церт или да из­да­дам ал­бум. Са­мо та­ка мо­ж­ам да се ос­ло­бо­дам од бол­ка­та, но и да на­пра­вам мес­то за но­ва бол­ка и но­ва му­зи­ка.

Про­ект без по­ч­е­ток и крај...

Да се вра­ти­ме на кон­цер­тот на 30 март. Што пуб­ли­ка­та ќ­е слуш­не од те­бе во ки­но­то Фро­си­на?

Иде­ја­та за овој кон­церт Co­lo­urs & Co­lo­urs ја до­бив од умет­нич­­ка­та Али­са Ра­ѓ­е­но­виќ­, ко­ја е ро­де­на и ж­и­вее во Њу­јорк. Таа пра­ви пре­крас­ни сли­ки - мас­ло на плат­но, во еден, досе­га за ме­не не­поз­нат, ми­ни­ма­лис­тич­­ки стил. Се што ви­дов на неј­зи­ни­те сли­ки, го зна­ев и од по­ра­но, но не на тој на­ч­ин. Ко­га ги ви­дов неј­зи­ни­те де­ла на ин­тер­нет, без неј­зи­но зна­е­ње, поч­­нав да соз­да­вам му­зи­ка, а сли­ки­те ги на­пра­вив ка­ко филм. Таа бе­ше во­о­ду­ше­ве­на од мо­ја­та ра­бо­та, и поч­­нав­ме да со­ра­бо­ту­ва­ме - Бои и бои - Али­са сли­ка­ше во Њу­јорк, а јас пра­вев му­зи­ка во Скоп­је. Јас бев неј­зи­на ин­с­пи­ра­ци­ја за сли­ки­те, а таа мо­ја­та ин­с­пи­ра­ци­ја за му­зи­ка­та. Ка­ко јинг и јанг - про­ект без по­ч­е­ток и крај...



Да­ли Али­са ќ­е би­де дел од кон­цер­тот. Ќе дој­де ли таа во на­ша­та зем­ја на ч­у­да­та?

Али­са е пре­за­фа­те­на и, за ж­ал, не мо­ж­е да дој­де. Кон­цер­тот ќ­е би­де сни­мен и ау­дио и ви­зу­ел­но, и ќ­е и би­де ис­пра­тен во Њу­јорк. Но, со ме­не на сце­на­та ќ­е би­де ед­на пре­крас­на ви­о­лон­ч­е­лис­т­ка од Ср­би­ја - Та­ма­ра Са­виќ­. Таа ќ­е сви­ри и на кла­сич­­но и на елек­трич­­но ви­о­лон­ч­е­ло, и ве­ру­вам де­ка ќ­е и се до­пад­не на пуб­ли­ка­та. За­ра­ди об­вр­с­ки­те на ч­ле­но­ви­те на Гу­дач­­ки­от ор­кес­тар, во пос­ле­ден миг от­пад­на нив­но­то уч­ес­т­во на сце­на­та, но нив­но­то му­зи­ци­ра­ње ќ­е оди од тра­ка. Се­ка­ко, јас ќ­е би­дам за­дол­ж­ен за елек­тро­ни­ка на тип­ки, ко­ја ќ­е зву­ч­и ана­лог­но.

Што пос­ле овој кон­церт?

Пос­тои мож­­нос­та Бо­и­те, за­ед­но со мо­јот прет­хо­ден про­ект Ка­лен­дар, ка­ко микс да би­дат ста­ве­ни на ед­но ди­ви­ди. Чис­то да ос­та­не ка­ко до­ку­мент де­ка не­ко­гаш ту­ка ра­бо­тев­ме еден ва­ков кон­цепт, за мал­ку­ми­на­та кои са­ка­ат вак­во вид му­зич­­ко раз­мис­лу­ва­ње.

Без ог­лед што про­ек­ти­те се не­ко­мер­ци­јал­ни, ч­ес­то со нив нас­та­пу­ваш по ре­ги­о­нот?

Тоа се бла­го­да­ти­те, кои ги но­си ра­бо­та­та. Бла­го­да­ти­те на уба­во де­ло е да би­де ба­ра­но. И мо­јот прет­хо­ден про­ект Ка­лен­дар бе­ше за ед­на из­вед­ба, па со не­го нас­та­пив и во Но­ви Сад, и на Скоп­с­ко ле­то, Охрид­с­ко ле­то, Би­тол­с­ко ле­то..., а во план е во ју­ни и за­ед­нич­­ки нас­тап со дел од ви­ен­с­ки­те фил­хар­мо­ни­ч­а­ри и хор, во ед­на та­мош­на цр­к­ва. Ди­ри­ген­тот го ч­ул де­ло­то на Нет, ме кон­так­ти­рал и се до­го­во­рив­ме... Ете, де­ло­то ж­и­вее и са­мо, без јас да го бут­кам. Се­га се ја­ву­ва­ат и за­ин­те­ре­си­ра­ни­те од Сло­ве­ни­ја и од Чеш­ка, кои би са­ка­ле та­мош­на­та пуб­ли­ка да го ви­ди Ка­лен­дар. Којзнае, мо­ж­е­би тоа ќ­е се слу­ч­и и со Бо­и­те...?!

Живо­тот ми е Му­зи­ка - со го­ле­мо М!

Кол­ку ка­ко му­зи­ч­ар и ин­с­тру­мен­та­лист, се­кој­д­нев­но си c пос­ве­тен на ра­бо­та­та?

Вч­е­ра веж­­бав 11 ч­а­са. От­ка­ко ста­нав - не зас­та­нав. Ис­пив три ка­фи­ња, изе­дов еден тост, и 11 ч­а­са сви­рев. Не­ко­гаш имам по­тре­ба цел ден да не се од­во­јам од ин­с­тру­мен­тот, а има де­но­ви и да не го пог­лед­нам. Но - мо­јот ж­и­вот де­фи­ни­тив­но е Му­зи­ка - со го­ле­мо М! Јас ве­ќ­е не мо­ж­ам да на­у­ч­ам ниш­то но­во, а и мо­ја­та тех­ни­ка е так­ва как­ва што е - што си на­у­ч­ил досе­га - тоа ти е. Но, она што лу­ѓ­е­то на мо­и­ го­ди­ни мо­ж­ат да го на­пра­ват, е да го одр­ж­ат се­то она што досе­га го има­ат пос­тиг­на­то. Тво­јот бек­гра­унд е она што те пра­ви го­лем умет­ник.

Што се слу­ч­у­ва со Леб и сол? Пе­ри­о­дов кон­цер­т­но мно­гу бев­те ак­тив­ни во Хр­ват­с­ка!

Бр­зи­от воз на­ре­ч­ен Леб и сол пос­то­ја­но за­бр­зу­ва и зе­ма за­мав. Хр­ват­с­ка­та клуп­с­ка тур­не­ја тра­е­ше не­кол­ку ви­кен­да, по што сле­дат нас­та­пи по клу­бо­ви­те во Ср­би­ја и во Сло­ве­ни­ја. Кон кра­јот на април сме во Стон и на Пе­ле­шац, ка­де ќ­е ин­с­та­ли­ра­ме сту­дио за да сни­ми­ме две но­ви пес­ни и еден спот. Ле­то­во ќ­е има­ме тур­не­ја по Хр­ват­с­ка, а го под­гот­ву­ва­ме и про­ек­тот во кој за­ед­но ќ­е нас­та­пат Леб и сол и Хр­ват­с­ки­от џез-ор­кес­тар, со со­се­ма но­ви аран­ж­­ма­ни на пес­ни­те. Биг бенд и Леб и сол на­вис­ти­на ќ­е зву­чат мош­не ин­те­рес­но... Скоп­с­ки­те фа­но­ви, пак, ќ­е мо­ж­ат да не ви­дат и да не слуш­нат во клу­бот Ко­ло­се­ум, на 8. април.



Ко­га збо­ру­ва­ме за ак­ту­ел­ни­те но­вос­ти вр­за­ни за Леб и сол, имам ч­ув­с­т­во де­ка бен­дот ни­ко­гаш не бил толку сре­ќ­ен ка­ко се­га. Во ос­но­ва, бен­дот ни­ко­гаш не­мал тен­ден­ци­ја да ста­не ста­ди­он­с­ка атрак­ци­ја, ту­ку нај­до­бро се сна­о­ѓ­ал во клуп­с­ки­те прос­то­ри, не­ли?!

Де­фи­ни­тив­но - тоа е тоа! Ко­га сви­риш во клуб за 600-700 лу­ѓ­е, фи­нан­си­и­те не се ис­ти ка­ко во са­ла ко­ја има 4.000 мес­та, но енер­ги­ја­та е мно­гу по­у­ба­ва. Љу­бов­та со пуб­ли­ка­та е ту­ка, во тво­ја­та не­по­сред­на бли­зи­на. Ги гле­даш нив­ни­те нас­мев­ки и сре­ќ­ен си што им се до­па­ѓ­а тво­ја­та му­зи­ка...

Из­ми­на­ти­ов пе­ри­од бен­дот ми­на низ еден мош­не тур­бу­лен­тен пе­ри­од. Со нов кон­цепт, нов ал­бум, но­ви ч­ле­но­ви... Не­кои од нив ос­та­наа во бен­дот, не­кои се от­ка­ж­аа...

Ед­нос­тав­но се сим­наа од во­зот! Оваа фор­ма­ци­ја - Бо­дан, Ко­кан, Ми­ч­о Бо­ж­и­ков и Го­це Стеф­ков­с­ки е до­бит­на ком­би­на­ци­ја. Оди­ме на пат среќ­­ни и нас­ме­а­ни, со лес­но... Иа­ко јас во­зам, а дру­ги­те спи­јат ве­ќ­е во Ку­ма­но­во, ко­му­ни­ка­ци­ја­та ни е од­лич­­на. Ни­кој ни­ко­го не за­мо­ру­ва со сво­ја­та при­сут­ност...

Би­деј­ќ­и сви­рев­те во Хр­ват­с­ка, прес­та­на ли на та­мош­ни­те фа­но­ви да им не­дос­та­су­ва Влат­ко Сте­фа­нов­с­ки на сце­на­та?

Тоа мо­раш да ги пра­шаш нив! Оние што до­а­ѓ­а­ат на кон­цер­ти­те ја са­ка­ат до­бра­та му­зи­ка и ве­ру­ва­ат во овој бенд. Лич­­но ме­не, во­оп­ш­то не ми не­дос­та­су­ва Влат­ко, ве­ќ­е це­ли ч­е­ти­ри го­ди­ни... Пос­лед­на­ва тур­не­ја е до­каз на неш­то мно­гу ин­те­рес­но. Ни­кој досе­га не до­шол да ме пра­ша кај ви е Га­ро или кај ви е Влат­ко? Ед­нос­тав­но, зву­кот на Леб и сол го нај­доа во овој бенд, со овие лу­ѓ­е се­га.

Ет­но­то е на­ши­от ДНК-код

Го има­те ли ве­ќ­е кон­цеп­тот за но­ви­от ал­бум? Две­те пес­ни кои ги спом­на, ве­ру­вам се на­ја­ва де­ка тој е ба­рем во фа­за на раз­мис­лу­ва­ње?!

До но­ви­от ал­бум има ба­рем два про­ек­та. Ед­ни­от се тие два но­ви син­г­ла, што ти ги спом­нав, а вто­ри­от е кон­церт со хр­ват­с­ки­те џе­зе­ри.

Как­ви се тие две но­ви пес­ни?

Засе­га не­ка ос­та­не тај­на. Но, да ја за­до­во­лам тво­ја­та љу­бо­пит­ност, ед­на­та е мош­не ин­те­рес­на обра­бот­ка на ма­ке­дон­с­ка тра­ди­ци­о­нал­на пес­на, а вто­ра­та е ав­тор­с­ка те­ма.

Ко­га пра­ви­ме му­а­бет, имам ч­ув­с­т­во де­ка си нај­сре­ќ­ен ко­га мо­ж­еш да ги ком­по­ни­раш кла­си­ка­та и џе­зот со ма­ке­дон­с­ка­та тра­ди­ци­о­нал­на му­зи­ка?

Ет­но­то е во нас, ка­ко наш ДНК-код. Уш­те во 1976 година ко­рис­тев­ме ци­тат од Абер дој­де Дон­ке, а 30 го­ди­ни по­доц­на и Рас­пу­ка­ла Шар Пла­ни­на. Тоа се со­се­ма но­ви пес­ни, би­деј­ќ­и са­мо ос­но­ва­та на еден дел е зе­ме­на од тра­ди­ци­о­нал­на те­ма.



Од оваа пер­с­пек­ти­ва, ка­ко гле­даш на пос­лед­ни­от ал­бум на Леб и сол - И та­ка на­та­ка?

Се уш­те не мо­ж­ам да му се из­нас­лу­шам. Ко­га го ра­бо­тиш, од­на­тре, не си све­сен што си на­пра­вил, но од оваа вре­мен­с­ка дис­тан­ца, тоа е од­ли­ч­ен про­ект. Со пр­ви­те три ал­бу­ми на бен­дот, овој од­лич­­но ко­рес­пон­ди­ра. Дру­ги­те не ме интересираат, бидејќи беа на раб на поп-му­зи­ка­та, што мно­гу ме нер­ви­ра. Мо­ра да се знае - да­ли си шла­гер, да­ли си џе­зер, да­ли си поп-му­зи­ч­ар...

Та­ка збо­риш, а со­ра­бо­ту­ваш со му­зи­ч­а­ри­те од ес­трад­на­та сце­на?

Мно­гу рет­ко со­ра­бо­ту­вам на по­ле­то на поп-му­зи­ка­та. А, ко­га тоа го пра­вам, обич­­но е од при­ват­ни при­ч­и­ни, за­тоа што не мо­ж­ам да од­би­јам при­ја­тел. Но, и во тој слу­ч­ај, це­лос­но сум изо­ли­ран од ко­мер­ци­јал­нос­та, па им ве­лам на лу­ѓ­е­то: Ста­ве­те ја пес­на­та пос­лед­на, да не ви ја пре­ри­пу­ва­ат на ра­дио!.

Ка­ков е де­нес тво­јот од­нос кон ал­бу­мот Ок­то­е­хос, на кој е прет­с­та­ве­но тво­е­то ви­ду­ва­ње на ду­хов­ната му­зи­ка?

Ко­га го сни­мив во 1997-ма, тоа го на­пра­вив ка­ко ек­с­пе­ри­мент, за да ви­дам кол­ку лич­­но мо­ж­ам да се но­сам со так­ва му­зи­ка, оти не сме­еш да ра­си­пеш неш­то што е иде­ал. Сво­ја­та ре­не­сан­са Ок­то­е­хос ја има­ше во 2004 го­ди­на, ко­га за Ве­лиг­ден со Теа мо­дер­на ис­пе­ч­а­тив­ме не­кол­ку де­се­ти­ци ил­ја­ди при­ме­ро­ци, кои ги по­де­лив­ме бес­п­лат­но. На тој на­ч­ин Ок­то­е­хос вле­зе во мно­гу ма­ке­дон­с­ки до­мо­ви.

На­вис­ти­на, го­ле­ма ми е ж­ел­ба­та да сни­мам Ок­то­е­хос 2, но во др­ж­а­ва­ва ка­ко да не­дос­та­су­ва сенс за се­ри­оз­ни про­ек­ти, кои се мно­гу бит­ни и за на­ци­ја­та и за му­зи­ка­та во­оп­ш­то. Ко­га ќ­е ви­дам кој се и за што се се до­би­ва­ат др­ж­ав­ни па­ри, во­оп­ш­то не ми се ни ап­ли­ци­ра кај ин­с­ти­ту­ци­и­те да ба­рам сред­с­т­ва. Тоа ќ­е го на­пра­вам со свои си­ли, ко­га ќ­е мо­ж­ам... 

По­са­ку­вам све­тот да би­де ма­т­ри­јар­хат!

Леб и сол и Ко­кан Ди­му­шев­с­ки, кои се на­ци­о­на­лен бренд, ни­ко­гаш не би­ле особено поддржани од државата?

Ни­ко­гаш! И сма­ч­е­но ми е да тро­пам по ре­фе­рен­т­с­ки­те вра­ти, зад кои те­ч­е ис­та при­каз­на де­ка сме во огром­на кри­за и де­ка не­ма па­ри за кул­ту­ра, а сенеш­то се слу­ч­у­ва, се пре­ко­пу­ва цен­та­рот на Скоп­је и што уш­те не. Лу­ѓ­е­то кои од­лу­ч­у­ва­ат, ед­нос­тав­но не­ма­ат сенс за ар­тот.



Си­нот Ми­лан е под тво­е­то сил­но му­зич­­ко вли­ја­ние?

Јас би ка­ж­ал де­ка е под се­меј­но­то вли­ја­ние, оти слу­шал она што се слу­ша­­ше во ку­ќ­а­та...

И не­го­ви­те про­ек­ти се ин­те­рес­ни, а не се ко­мер­ци­јал­ни. Ка­ко Ле­тач­­ки пе­ки­не­зе­ри, на при­мер...

Се сог­ла­су­вам, Пе­ки­не­зе­ри­те се до­бар при­мер. Но, ту­ка е и ба­лет­с­ка­та мо­но­дра­ма, ко­ја ја ра­бо­те­ше со Са­ша Еф­ти­мо­ва. За неј­зиниот про­ект Ми­лан ја на­пра­ви му­зи­ка­та, и ка­ко дел од при­каз­на­та, нас­та­пи на елек­трон­с­ки­те та­па­ни. Знам де­ка и Ми­лан теш­ко со сво­ја­та умет­ност ќ­е ја из­др­ж­у­ва фа­ми­ли­ја­та, но тоа е не­гов из­бор. Ако!

Ќер­ка­та Ан­дреа ис­то та­ка тр­г­на по па­тот на умет­нос­та!

Деа за­вр­ши ре­ж­и­ја и ак­тер­с­т­во во Бу­га­ри­ја, а ра­бо­ти и ка­ко ди­џеј. Неј­зи­на об­ласт е транс-му­зи­ката. Се до­го­ва­ра­ме таа да на­пра­ви ма­три­ца со ри­там, а јас да до­пол­нам со фен­дер пи­а­но или неш­то слич­­но. Па, не­мој да се за­ч­у­диш ако ме ви­диш ка­ко дел од не­ко­јаси транс-за­ба­ва, ка­де би от­с­ви­рил со­ло. На так­ви­те за­ба­ви одат и по 7-8 ил­ја­ди лу­ѓ­е, што дос­та рет­ко му се слу­ч­у­ва и на Леб и сол, а ме­не, ка­ко со­ло-из­ве­ду­вач­ - ни­ко­гаш!

Што би би­ло ид­но­то де­ло на Ко­кан Ди­му­шев­с­ки?

Ве­ро­јат­но ж­ен­с­ка кла­па! Неш­то што досе­га сум не­мал мож­­ност да го ра­бо­там. Ини­ци­ја­ти­ва за так­во неш­то се слу­ч­и нео­дам­на во Сп­лит, ко­га на кон­цер­тот на Леб и сол дој­де кла­па­та Што­ри­ја. На­пра­вив уво­ден аранж­­ман за Рас­пу­ка­ла Шар Пла­ни­на, со што и за­поч­­на пес­на­та ака­пе­ла, и мно­гу бев за­до­во­лен и од сво­ја­та ра­бо­та, и од де­вој­ки­те ка­ко го пе­ат. Тоа ми е пре­диз­вик за по­на­та­му. Се на­де­вам де­ка наесен ќ­е ги сни­ми­ме, или во Сп­лит, или во За­греб. Се што е но­во, за ме­не прет­с­та­ву­ва пре­диз­вик. И, јас не пра­шу­вам кол­ку па­ри ч­и­ни...

Ве­ру­ваш ли сa уш­те де­ка со до­бра му­зи­ка, фил­мо­ви и кни­ги мо­ж­е да го сме­ни­ме све­тот?

Де­фи­ни­тив­но. Ос­вен тоа по­са­ку­вам све­тот да би­де ма­т­ри­јар­хат, би­деј­ќ­и ако си­те прет­се­да­те­ли, пре­ми­е­ри, ми­нис­три и ге­не­ра­ли би­дат ж­е­ни, мис­лам де­ка не­ма да пос­тои мај­ка ко­ја сво­е­то де­те би го да­ла да оди во вој­на.

Теа модерна
Иван Беќ­­ко­виќ
фо­то: Би­се­ра Стан­ков­с­ка